ขั้นตอนการเพาะเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อ

ขั้นตอนการเพาะเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อ.

ขั้นตอนการเพาะเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อมีดังนี้

• นำพ่อแม่พันธุ์ที่รวบรวมได้จากธรรมชาติมาเลี้ยงในบ่อคอนกรีตขนาด 10 - 15 ลูกบาศก์เมตร มีการให้อากาศ เปิดน้ำไหลผ่าน รวมทั้งมีกังหันพัดให้น้ำไหลวน
• ให้สาหร่ายวุ้นหรือสาหร่ายผมนางเป็นอาหารในปริมาณ 0.08 - 0.10 เท่า ของน้ำหนักตัว
• ในแต่ละวันและเก็บสิ่งขับถ่ายและเศษอาหารออกทุกวันในตอนบ่าย
• เมื่อจะเพาะพันธุ์ต้องคัดเลือกพ่อแม่พันธุ์ ที่มีลักษณะที่ดีคือ เปลือกไม่ผุกร่อนหรือแยก ไม่มีบาดแผลตามตัวและเคลื่อนที่รวดเร็วเมื่อถูกแสงสว่างมีขนาดความยาวเปลือก ระหว่าง 7 - 10 เซนติเมตร หรือมีน้ำหนักระหว่าง 80 - 150 กรัม/ตัว มีความสมบูรณ์เพศหรือกำลังจะสมบูรณ์เพศในเพศผู้เมื่อดูที่ต่อมเพศซึ่งอยู่ ที่ใต้เปลือก ด้านขวาจะอูมเป่งและมีสีครีม ส่วนเพศเมียจะมีลักษณะอูมเป่งและมีสีเขียวเข้ม คัดหอยเป๋าฮื้อ 200 - 250 ตัว
• อัตราส่วนเพศผู้ต่อเพศเมียเท่ากับ 1 ต่อ 4 ไปขุนในห้องที่สามารถควบคุมได้ โดยสภาพแวดล้อมที่จัดให้พ่อแม่พันธุ์จะจัดให้มีช่วงมืดและสว่างในห้องอย่าง ละ 12 ชั่วโมง ให้ตรงข้ามกับช่วงมืดและสว่างจริงเหตุผลที่ต้องทำอย่างนี้ก็เนื่องมาจาก ประการที่หนึ่งหอยจะวางไข่ในเวลากลางคืนทำให้ผู้เลี้ยงต้องอดหลับอดนอนคอย เก็บรวบรวมไข่ ประการที่สองผู้เลี้ยงต้องคอยเฝ้าเปิดน้ำให้ไหลเวียนตลอดเวลาหากปิดน้ำไม่ ให้ไหล คุณภาพของน้ำและไข่ก็จะไม่ดีจะเกิดปรากฏการณ์ที่เรียกว่า โพลีสเปร์มมี คือลักษณะที่ไข่ที่ออกมาแล้วโดนน้ำเชื้อหลาย ๆ ตัวผสม ทำให้ไข่ไม่สมบูรณ์แล้วตายไป และประการที่สามหากไม่เฝ้าดูหอยว่าไข่หรือไม่ ไข่ที่รวบรวมได้ก็จะน้อยเนื่องจากหลุดลอยตามน้ำไป ด้วยเหตุนี้จึงต้องเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการปล่อยเซลล์สืบพันธุ์ของหอย เป๋าฮื้อ โดยเวลากลางวันเอาผ้าคลุมถังไว้ ส่วนเวลากลางคืนก็ให้เปิดไฟขนาด 200 วัตต์ 2 ดวง ทำให้หอยนึกว่าเป็นเวลากลางวัน ภายในระยะเวลา 2 สัปดาห์หอยจะเปลี่ยนพฤติกรรมจากปล่อยเซลล์สืบพันธุ์ในเวลากลางคืนมาเป็นเวลา กลางวัน
• ใช้ถังไฟเบอร์กลาสสี่เหลี่ยมปริมาตร 50 ลิตรใส่หอยเพศผู้และเพศเมียแยกกัน โดยใส่ถังละ 40 - 60 ตัว ให้น้ำทะเลกรองสะอาดไหลผ่านในอัตรา 1 ลิตร/นาที/น้ำหนักหอย 1 กิโลกรัม

อ่างที่ใช้เพาะเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อ ที่มีอายุตั้งแต่แรกเกิดจนหอยมีอายุ 4 เดือน

• ให้สาหร่ายผมนางสด 0.08 - 0.10 เท่าของน้ำหนักตัวหอยทั้งหมด เปลี่ยนถ่ายน้ำ 100 % เก็บของเสีย เศษอาหารและทำความสะอาดถังทุกวัน
• หลังจากทำการขุนหอยภายในห้องควบคุมเป็นเวลา 3 วัน จะเริ่มเตรียมการเพาะพันธุ์โดยทำในห้องควบคุม ปกติแล้วหอยจะเริ่มปล่อยไข่และน้ำเชื้อหลังจากขุนเป็นเวลา 4 - 7 วัน ในระหว่างเวลา 11.30 - 13.00 นาฬิกา การปล่อยไข่ของเพศเมียในหนึ่งวันมีประมาณ 2 - 6 ตัว จะให้ไข่ครั้งละประมาณ 100,000 - 1,500,000 ฟอง ส่วนเพศผู้ครั้งหนึ่งจะปล่อยน้ำเชื้อประมาณ 6 - 10 ตัว

การเตรียมการเพาะพันธุ์
1. ถ่ายน้ำออก เก็บเศษอาหารที่เหลือออกให้หมดและทำความสะอาดถังในเวลา 11.00 นาฬิกา
2. เติมน้ำทะเลสะอาดผ่านการกรองลงในถังเพาะพันธุ์เพียงครึ่งถัง และฆ่าเชื้อโรคด้วยแสงอุลตร้าไวโอเลต ไม่ต้องเปิดให้น้ำผ่าน ให้เฉพาะอากาศเบา ๆ เท่านั้น
3. ปิดห้องควบคุมให้มืดและรอจนถึงเวลา 12.30 หรือ 13.00 นาฬิกา
การเพาะพันธุ์และการวางไข่
พ่อแม่พันธุ์หอยเป๋าฮื้อซึ่งอยู่แยกกันคนละถังจะเริ่มปล่อยไข่ และน้ำเชื้อระหว่างเวลาเที่ยงวัน เมื่อพบว่าหอยปล่อยไข่ออกมา จะสังเกตเห็นเป็นเม็ดสีเขียวขนาดเล็กที่พื้นถังหรือข้างถังส่วนถังเพศผู้น้ำ ในถังจะเป็นสีขาวขุ่นจากนั้นให้ดำเนินการดังนี้คือ
1. สุ่มดูลักษณะของไข่ ไข่ที่ดีจะกลม มีวุ้นหุ้มรอบนิวเคลียสมีขนาดประมาณ 180 - 190 ไมครอน
2. สุ่มน้ำเชื้อมาตรวจนับและดูลักษณะน้ำเชื้อที่ดีจะเคลื่อนที่รวดเร็ว น้ำเชื้อที่จะใช้ผสมกับไข่ควรคำนวณให้มีความหนาแน่นไม่เกิน 500,000 เซลล์/มล. ของปริมาตรน้ำในถังไข่
3. ผสมน้ำเชื้อกับไข่เข้าด้วยกันและทิ้งไว้ 15 นาทีเพื่อให้ไข่ผสมกับน้ำเชื้อ
4. ใช้สายยางกาลักน้ำรวบรวมไข่ที่ได้รับการผสมแล้วลงในกระบอกรวบรวมไข่ ใช้ผ้ากรองขนาดตา 40/60 ไมครอน ซึ่งไข่ที่เสียและน้ำเชื้อที่ไม่ได้รับการผสมจะหลุดรอดไป
5. สุ่มนับจำนวนไข่ที่ได้ เพื่อที่จะคำนวณความหนาแน่นในการอนุบาลในถังต่อไป
การอนุบาลลูกหอยวัยอ่อน
ลูกหอยวัยอ่อนหมายถึงไข่ที่ได้รับการผสมแล้วจนถึงลูกหอยขนาดความ ยาวเปลือก 1 - 2 มม. ใช้ระยะเวลาประมาณ 45 วัน โดยในช่วง 2 - 3 วันแรก ลูกหอยจะอาศัยอาหารจากไข่แดง(yolk)จึงต้องการเฉพาะการเปลี่ยนถ่ายน้ำและการ เตรียมอาหารไดอะตอมเกาะติดให้เพียงพอเท่านั้น

การอนุบาลลูกหอยระยะวัยอ่อนมีดังนี้

1. นำไข่หอยที่ได้รับการผสมใส่ลงในถังอนุบาลทรงกรวยปริมาตร 250 ลิตร ให้มีความหนาแน่นของไข่ 5 ฟอง/มล. หรือ 1,250,000 ฟอง/ถัง
2. ให้อากาศจากก้นกรวยเพื่อป้องกันไม่ให้ไข่มารวมกันที่ก้นถังและเปิดน้ำทะเลผ่านการกรองให้ไหลผ่านในอัตรา 1 ลิตร/นาที
3. ในวันที่สองลูกหอยจะเข้าสู่ระยะว่ายน้ำ (veliger) จะถ่ายน้ำก้นถังทิ้งเพื่อให้หอยที่ตายและไม่แข็งแรงหลุดรอดออกไปและเปิดน้ำ ทะเลผ่านการกรองให้ไหลผ่านในอัตรา 1 ลิตร/นาทีต่อไป
4. เตรียมอาหารไดอะตอมเกาะติดชนิด Nitzchia sp. บนแผ่นอะคริลิคขนาดพื้นที่ 3,600 ตร.ซม. ซึ่งควรประกอบให้เป็นชุดล่วงหน้า 3 - 5 วัน
5. ในวันที่สามลูกหอยเข้าสู่ระยะเกาะ (Creeping larvae) จะย้ายลูกหอยไปอนุบาลในถัง ซึ่งเตรียมแผ่นอาหารไดอะตอมจำนวน 20 - 30 แผ่น โดยคำนวนให้มีความหนาแน่นของลูกหอยบนแผ่นล่ออาหาร 1 ตัว/ตร.ซม.
6. ขณะปล่อยลูกหอยลงเกาะจะเบาอากาศและหยุดเปิดน้ำไหลผ่านเป็นเวลา 1 - 2 วัน และจะเปิดน้ำผ่านการกรองละเอียดให้ไหลผ่านในอัตรา 1 - 2 ลิตร/นาที เมื่อเห็นลูกหอยลงเกาะหมดแล้ว
7. เปลี่ยนแผ่นล่ออาหารเมื่ออาหารหมดหรือให้ไดอะตอมเกิดขึ้นในถังอนุบาล
8. หมั่นดูดตะกอนและทำความสะอาดแผ่นอาหาร แล้วย้ายลูกหอยไปเลี้ยงกลางแจ้งเมื่อมีขนาดความยาวเปลือก 2 มม. ขึ้นไป
การอนุบาลลูกหอยวัยรุ่น
ลูกหอยวัยรุ่นหมายถึงลูกหอยจากขนาดความยาวเปลือก 2 มม. ถึงขนาดความยาวเปลือก 5 มม. ซึ่งระยะแรกลูกหอยยังคงกินอาหารไดอะตอมเกาะติด แต่เมื่อลูกหอยมีขนาด 3 มม. ขึ้นไปก็จะให้สาหร่ายผมนางสับละเอียดเป็นอาหารเสริมได้แล้ว ลูกหอยขนาด 3 มม. จะใช้เวลาเลี้ยงอีกประมาณ 1 เดือนจะมีขนาด 5 มม. สามารถนำไปเลี้ยงต่อโดยให้สาหร่ายผมนางอย่างเดียวได้แล้ว

การอนุบาลลูกหอยระยะวัยรุ่นมีหลักการดังนี้

1. ย้ายลูกหอยพร้อมแผ่นล่ออาหารมาอนุบาลในถังไฟเบอร์กลาสกลางแจ้ง และเริ่มให้สาหร่ายผมนางสับเมื่อลูกหอยมีขนาด 3 มม. ขึ้นไป เปิดน้ำทะเลผ่านการกรองทรายให้ไหลผ่านในอัตรา 1 - 2 ลิตร/นาที
2. เปลี่ยนแผ่นอาหารไดอะตอมเมื่อลูกหอยกินหมดแล้ว หรือให้ปุ๋ยเพื่อให้ไดอะตอมเกิดขึ้นในถังอนุบาล
3. อัตราการเจริญเติบโตของลูกหอยระยะนี้จนถึงขนาดความยาวเปลือกประมาณ 3 - 4 ซม. จะใช้เวลา 1 ปี และขนาด 6 - 7 ซม.จะใช้เวลา 2 ปี

Read More

การเตรียมตัวและการลงทุนในการเริ่มเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อ

การเตรียมตัวและการลงทุนในการเริ่มเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อ

ก่อนที่จะมีการเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อเกษตรกรจะต้องศึกษาและทำความเข้าใจเกี่ยวกับหอยเป๋าฮื้อให้ดี เนื่องจากการเลี้ยงต้องใช้ระยะเวลาค่อนข้างนาน โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับสัตว์น้ำด้วยกัน และในขณะนี้ ทางโครงการได้เปิดเป็นกึ่งฟาร์มสาธิต สามารถให้ผู้ที่สนใจได้เข้าเยี่ยมชม ศึกษา และทำความเข้าใจตลอดจนปรึกษาหรือขอคำแนะนำจากเจ้าหน้าที่ที่มีอยู่ สิ่งนี้จะช่วยให้เป็นการเตรียมตัวที่ดี เนื่องจากระบบการเลี้ยงในแต่ละพื้นที่ยังคงมีความแตกต่างที่ต้องนำไปปรับให้เหมาะสม ให้ไม่สามารถจะบอกได้ว่าวิธีการเลี้ยงต้องทำอย่างไรจึงจะดีที่สุด สถานที่ จำเป็นไหมที่ต้องติดทะเล?

การเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อตามทฤษฎีแล้วไม่จำเป็นต้อง ติดทะเล แต่ต้องสามารถให้ได้รับน้ำทะเลมาได้โดยง่ายและต้องมีแหล่งน้ำจืดที่สะดวก และสิ่งที่จำเป็นคือควรมองหาทางระบายน้ำเค็ม (น้ำเสีย) ลงสู่ทะเล ซึ่งในระบบจะพยายามไม่ทำให้น้ำเสียแต่ไม่สามารถที่จะรับประกันได้ ดังนั้นถ้าจะกล่าวว่าการเลี้ยงนั้นสามารถเลี้ยงที่ไหนก็ได้ แต่ถ้าเกษตรกรปล่อยน้ำทะเลลงในร่องน้ำหรือธารน้ำจืด ก็จะทำให้เกิดความเสียหาย ฉะนั้นจึงเห็นว่าความเป็นจุดที่ติดต่อกับทะเลได้สะดวก แต่ไม่จำเป็นต้องติดทะเล และควรมีระบบสาธารณูปโภค เช่น ไฟฟ้า ประปา ที่ดีด้วย หลักสำคัญอีกประการคือ การดูแผนการใช้ที่ดินของราชการ ซึ่งสามารถหาข้อมูลได้จากหน่วยงานของจังหวัด กรมประมง ประมงจังหวัดเป็นต้น ขึ้นอยู่กับว่าสามารถทำได้ที่ใด จะทำให้สามารถทราบว่าพื้นที่บริเวณที่ต้องการสามารถเลี้ยงได้หรือไม่ เพื่อที่จะไม่ให้เกิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

สำหรับผลกระทบของการเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อในวิธีนี้จะ ไม่เหมือนการเลี้ยงสัตว์น้ำ อื่น ๆ เพราะการเลี้ยงระบบบนบกจะเป็นการเลี้ยงในบ่อซีเมนต์ จะมีการควบคุมสภาพสิ่งแวดล้อม ระบบน้ำไม่ถ่ายเทออกสู่ภายนอกเพราะจะใช้ระบบหมุนเวียนปรับเปลี่ยนอยู่ในที่ นั้น ในเรื่องของผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมจึงน้อยกว่ามาก สำหรับหอยเป๋าฮื้อเมื่ออยู่ในทะเลจะมีความทนทานต่อสิ่งแวดล้อมน้อยเพราะหอย จะต้องการความเค็มที่คงที่

ฉะนั้นเรื่องของความสะอาด คุณภาพของน้ำและอาหารที่ให้จึงเป็น 3 ประเด็นที่ต้องระวังให้มาก เกษตรกรจึงควรมีเครื่องวัดคุณภาพของน้ำเรียกกันทั่วไปว่า สาลิโมนิ ซึ่งมีขายทั่วไป ราคาเครื่องละหมื่นกว่าบาท เครื่องนี้จะใช้วัดความเค็มอย่างเดียวเนื่องจากความเค็มมีผลต่อการเลี้ยงหอย มากกล่าวคือถ้าหากความเค็มต่ำกว่า 25 บีบีที ก็จะเริ่มมีปัญหาในการเลี้ยงตามมาได้ การกรองน้ำเพื่อเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อ น้ำเป็นปัจจัยสำคัญในการเพาะเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อ กล่าวคือน้ำต้องสะอาด หากคุณภาพน้ำไม่ดีก็อาจทำให้หอยตายได้ ดังนั้นจึงต้องมีการกลั่นกรองน้ำอย่างดี โดยมีขั้นตอนดังนี้

- สูบน้ำมาจากทะเลมาไว้ในบ่อตกตะกอน บ่อควรมีขนาดประมาณ 20 ตันเป็นอย่างน้อย

-การกรองนั้นจะใช้พวกกรวดทรายขนาดต่าง ๆและต้องมีการฆ่าเชื้อในแสงอุลตร้าไวโอเลต แต่หากจะประหยัดการใช้แสงอุลตร้าไวโอเลต อาจจะเปลี่ยนเป็นใช้คลอลีนแล้วพักน้ำให้หมดฤทธิ์คลอรีนไว้ประมาณ 1 - 2 วัน หรือหากไม่ต้องการเสียเวลาพักน้ำอาจจะใช้ตัวกำจัดคลอรีนก็ได้

-สูบเอาผิวน้ำซึ่งผ่านการกรองแล้วไปไว้ในแทงค์สูงเพื่อจ่ายน้ำไปโรงเพาะฟัก แทงค์น้ำนี้ควรมีขนาดประมาณ 20 ตันและควรมี 2 ถัง

การลงทุนในการเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อ เนื่องจากขณะนี้ทางโครงการมีฟาร์มทดลองระบบการเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อบนบกซึ่งอยู่ในระหว่างการประเมินค่าใช้จ่าย แต่ในลักษณะการคาดคะเนระยะเวลาการเลี้ยงใช้เวลาประมาณ 12 เดือน จึงเริ่มได้ผลผลิตดังนั้นจึงต้องใช้สิ่งนี้เพื่อพิจารณา ต้นทุนในระยะเริ่มต้นที่ใช้เริ่มโครงการอยู่ที่ประมาณกิโลกรัมละ 600 บาท (รวมต้นทุนคงที่และเกี่ยวกับเรื่องการจัดการ) ราคาขายที่น่าจะเป็นไปได้อยู่ที่ประมาณ 800 - 900 บาทต่อกิโลกรัม

ต้นทุนรวมคงที่นี้ได้รวมค่าบ่อหรือค่าเช่าบ่อรวมทั้งสาธารณูปโภค (ค่าน้ำ ค่าไฟ เจ้าหน้าที่ อาหาร ลูกพันธุ์) ซึ่งอยู่ในระหว่างการทดลองจึงตั้งราคาประมาณ 600 บาท เป็นลักษณะของการประเมินขั้นสูงสุดก่อนเพื่อนำมาใช้เริ่มโครงการ ถ้าจะให้เกษตรกรเป็นผู้ประเมินราคาซึ่งเป็นการเริ่มโครงการตั้งแต่แรกคิดว่าเป็นการเสี่ยงเกินไป จากการที่ได้สอบถามเกษตรกรบางรายให้ความเห็นว่าช่วงระยะเวลา 12 เดือนแรก จะเป็นช่วงของการเริ่มต้นจึงต้องมีการประกอบอาชีพอื่นควบคู่กันไป

สำหรับราคาขายจัดได้ว่าเป็นราคาขายมีความเป็นไปได้ที่สุด แต่ถ้าผลผลิตออกมาจำนวนมากราคาสินค้าก็อาจจะมีการปรับลดลงได้บ้าง แต่ต้นทุนการผลิตก็ควรจะลดลง ข้อมูลเหล่านี้คาดว่าหากดำเนินการโครงการไปได้จนถึงขั้นที่มีผลผลิตออกสู่ตลาดก็คงจะมีคำตอบที่ชัดเจนได้

Read More

ระบบการทำฟาร์มเพาะเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อ

ระบบการทำฟาร์มเพาะเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อ

ปัจจุบันเริ่มมีการทำฟาร์มหอยเป๋าฮื้อขึ้นในหลายประเทศเพื่อทดแทนผลผลิตที่ลดน้อยลง การทำฟาร์มหอยเป๋าฮื้อมี 2 ระบบคือ

• ระบบการเลี้ยงในทะเล (Sea farming)
• การทำฟาร์มบนบก (Landbase system)
  

1. ระบบการเลี้ยงในทะเล (Sea farming) คือการนำหอยไปปล่อยลงในแหล่งธรรมชาติ ซึ่งเราจะนำหอยมาจากการจับตามธรรมชาติหรือการนำมาจากการเพาะหรือการทำระบบการเลี้ยงแบบ long line คือ นำถังไปแขวนเชือกในทะเลคล้ายกับการเลี้ยงหอยนางรมหรือการห้อยแขวนจากแพ อยู่ในบริเวณที่มีน้ำเค็มสูงและคงที่ ไม่กระทบกับน้ำจืด การที่หอยเป๋าฮื้อมีการกินอาหารแบบขูดกินอาหารตามหิน ซึ่งไม่ชอบน้ำขุ่น ฉะนั้นในการทำ Sea farming ที่จะทำได้คือบริเวณจังหวัดระนอง ระยอง หรือตามเกาะแก่งต่างๆ ที่มีน้ำลึก ใส สะอาด แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงสำหรับการเลี้ยงแบบนี้คือ การเสี่ยงต่อการถูกขโมย ส่วนปัญหาทางด้านโรคในระบบการเลี้ยงในทะเลนั้นอาจจะน้อยเพราะมีการไหลเวียนของน้ำดี แต่ปัญหาอยู่ที่สิ่งมีชีวิตที่มาเกาะเช่น เพรียง ฟองน้ำ สามารถเข้าไปอุดตันถังที่เลี้ยงทำให้น้ำไม่ถ่ายเท

การเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อในเมืองไทยยังไม่มีการเลี้ยง ในเชิงธุรกิจ เนื่องจากเพิ่งจะเริ่มมีการผลิตลูกหอย และปริมาณของลูกหอยยังมีอยู่น้อย การเลี้ยงส่วนใหญ่ที่ประสบความสำเร็จจะเป็นหน่วยงานของกรมประมงที่นำลูกหอย ไปเลี้ยงและอยู่ในแหล่งที่สามารถหาสาหร่ายทะเลได้ ซึ่งได้แก่ ศูนย์ศึกษาและพัฒนาอ่าวคุ้งกระเบน อ.ท่าใหม่ จ.จันทบุรี ใช้สาหร่ายวุ้น (Laurencia sp.) ซึ่งเกิดขึ้นเองในบ่อดิน สถานีเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่งจังหวัดปัตตานี รวบรวมสาหร่ายผมนาง (Gracilaria sp.) จากอ่าวตะโล๊ะกาโป มาเลี้ยงได้ตลอดปีและที่นำสาหร่ายมาเลี้ยงในบ่อดินแล้วเก็บเกี่ยวมาเลี้ยง หอย

นอกจากนี้แล้วยังมีสถานีเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชาย ฝั่งจังหวัดเพชรบุรีและศูนย์พัฒนาการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่งจังหวัด ประจวบคีรีขันธ์ ซึ่งหน่วยงานเหล่านี้จะเลี้ยงหอยในตะกร้าแล้วแขวนในบ่อคอนกรีตหรือปล่อยใน บ่อและจัดวัสดุหลบซ่อนให้หอย ปล่อยหอยที่ความหนาแน่นระหว่าง 200 - 400 ตัวต่อตารางเมตร ให้สาหร่ายสดเป็นอาหารเก็บเศษอาหารออกทุกวัน เลี้ยงประมาณ 1 ปี ก็จะได้หอยขนาด 5 - 6 เซนติเมตร หรือน้ำหนัก 50 - 60 กรัมต่อตัว ซึ่งเป็นขนาดที่ตลาดต่างประเทศต้องการ สำหรับการเลี้ยงในตะกร้าแบบแขวนกับแพในทะเลหากน้ำมีตะกอนมากหรือมีคลื่นลม แรง หอยจะอ่อนแอและไม่สามารถจับอาหารกินได้ จะเติบโต ช้าและตายในที่สุด ส่วนการเลี้ยงแบบปล่อยลงในแหล่งปะการังเทียม (Sea raching) ปัจจุบันกำลังอยู่ระหว่างการเก็บข้อมูลโดยศูนย์พัฒนาประมงทะเลฝั่งตะวันออก จังหวัดระยอง ถ้าหากผลออกมาเป็นที่น่าพอใจก็จะเป็นอีกแนวทางหนึ่งในการเพิ่มผลผลิตสัตว์ น้ำและเป็นอาชีพสำหรับชาวประมงที่อาศัยอยู่ใกล้ทะเลต่อไป

2. การทำฟาร์มบนบก (Landbase system) ทำโดยจัดระบบการเลี้ยงที่คล้ายกับการเลี้ยงปลาตู้แต่เป็นระบบที่ใหญ่กว่า โดยการนำหอยจากโรงเพาะมาเลี้ยงให้ได้ขนาดที่ขายในระบบเลี้ยง น้ำที่ใช้จะต้องไหลตลอด ช่วยพาของเสียออกไป อาหารที่ใช้สามารถใช้ได้ทั้งอาหารธรรมชาติและอาหารสำเร็จที่ผลิตขึ้น โดยระบบนี้จะสามารถควบคุมปัจจัยเสี่ยงได้ในระดับหนึ่ง ระบบที่ใช้ในการเลี้ยงนี้ จะกล่าวถึงสถานที่เพาะเลี้ยงในระบบปิด ต้องมีการปรับสภาพให้สะอาด ทั้งในและนอกระบบ ที่เราเรียกกันว่า green aquaculture และแม้ว่าการเพาะเลี้ยงจะอยู่บนบก แต่การทำฟาร์มก็น่าจะอยู่ในจังหวัดที่มีทะเล แต่ไม่จำเป็นต้องอยู่ชิดติดกับทะเล เพราะน้ำที่เราใช้เลี้ยงควรเป็นน้ำทะเลจริง ซึ่งอาจต้องมีการขนส่งนำไปในขั้นเริ่มต้น ระบบที่ทำการวิจัยเป็นระบบที่ใช้น้ำทะเลประมาณ 280 ถึง 300 ตัน หมุนเวียนใช้และบำบัดอยู่ในระบบ จึงต้องมีการควบคุมความเค็มและปัจจัยอื่น ๆ ที่สำคัญให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมอยู่เสมอ

การพัฒนาการผลิตหอยเป๋าฮื้อเชิงพาณิชย์ในระบบการ ทำฟาร์มบนบก การศึกษาโครงสร้างหน้าที่และความสัมพันธ์ของระบบประสาทและระบบสืบพันธุ์ การศึกษาพยาธิกำเนิดของโรค การตรวจวินิจฉัย การรักษาและป้องกันโรคและอีกหลายเรื่องนับตั้งแต่ปี พ.ศ.2532 เป็นต้นมา ด้วยงบประมาณและเงินสนับสนุนการวิจัยกว่า 20 ล้านบาท ทั้งนี้เพื่อพัฒนาการเพาะเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อพันธุ์ไทยสู่ตลาดโลกในเชิง พาณิชย์ต่อไป

ข้อดีของระบบการเลี้ยงบนบก

1. สามารถแก้ไขข้อจำกัดในด้านที่ตั้งของฟาร์มได้อย่างมี ประสิทธิภาพ

2. เลือกใช้อาหารได้ตามฤดูกาลและความเหมาะสม

3. ควบคุมได้การผลิตมากกว่า

4. ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อย

ข้อสุดท้ายเป็นสิ่งคาดหวังสูงสุดในการทำฟาร์มบนบก เนื่องจากในอนาคตระบบการเพาะเลี้ยงจะต้องเข้าสู่ในระบบที่ค่อนข้างจะมี ประสิทธิภาพสูง แข่งขันได้ และต้องเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ทั้ง 3 ประเด็นนี้เป็นสิ่งสำคัญ ในช่วงแรกอาจจะต้องใช้ทุนค่อนข้างสูง แต่สามารถจะพัฒนาได้และในอนาคตก็สามารถที่จะนำทางด้านเทคโนโลยีอื่นหรือการ วิจัยในเชิงลึกเข้ามาประกอบในการเพิ่มผลผลิตในระยะยาวได้ต่อไป

Read More

การเตรียมไดอะตอมสำหรับลูกหอยวัยอ่อนหรือระยะลงเกาะ

การเตรียมไดอะตอมสำหรับลูกหอยวัยอ่อนหรือระยะลงเกาะ

อุปกรณ์

• ถังไฟเบอร์กลาสสี่เหลี่ยมขนาด 500 ลิตรขึ้นไป
• แผ่นล่ออาหารทำจากแผ่นอะคริลิคหรือหลังคาลอนโปร่งแสง ตัดให้มีขนาด 30*50 เซนติเมตร และนำมาประกอบให้เป็นชุดโดยใส่ในตะกร้าแสตนเลส ซึ่งในแต่ละแผ่นควรมีระยะห่างเท่ากับ 3 เซนติเมตร และมีช่องละเท่า ๆ กัน
• หัวเชื้อไดอะตอมบริสุทธิ์จากหร้อเพาะเลี้ยง เช่น Nitzchia sp. หรือ Navicula sp.
• สารอาหาร Conwy medium สำหรับเพาะเลี้ยงไดอะตอมในห้องหัวเชื้อ
• ธาตุอาหาร KNO3, FeCl3, Na2HPO4, Na2SiO3 ทำเป็นสารละลายสำหรับขยายไดอะตอมในถังและใช้หยดคล้ายปุ๋ยลงในถังอนุบาลลูกหอย

วิธีการเพาะ

- นำชุดล่ออาหารวางลงในถังสี่เหลี่ยมจนเต็ม ติดตั้งระบบลมโดยใช้หัวทรายให้อากาศ วางในถังไว้ 2 จุด ถังล่ออาหารควรอยู่ในจุดที่แสงส่องถึง

- เติมน้ำที่ผ่านการกรองด้วยถุงกรองขนาด 1 ไมครอน จนเต็มถังล่ออาหารให้มีปริมาตร 500 ลิตร เติมหัวเชื้อได้อะตอม Nitzchia sp. หรือ Navicula sp. ซึ่งเตรียมจากห้องหัวเชื้อปริมาตร 2 ลิตร ลงในถังล่ออาหาร เติมปุ๋ยดังกล่าวข้างต้นลงไปแล้วให้อากาศเบา ๆ ประมาณ 2 วัน จะเริ่มเห็นไดอะตอมเกาะติดตามแผ่นล่ออาหาร แล้วจึงเริ่มเปิดน้ำทะเลให้ไหลผ่าน ถังล่ออาหารนี้ประมาณ 4 -5 วัน จะเกิดแผ่นฟิล์มตามชุดล่ออาหาร ระยะนี้จะต้องหยดปุ๋ยให้ตลอดเวลา โดยทำเป็นสารละลายใส่ถุงน้ำเกลือให้มีความเข้มข้นสูง แล้วหยดลงในถังล่ออาหารจะทำให้เกิดไดอะตอมได้ดีขึ้น เมื่อพบไดอะตอมเกาะติดชุด

- อาหารและข้างถังเป็นแผ่นฟิล์มบางแล้ว จะเทลูกหอยระยะก่อนลงเกาะลงในถังล่ออาหารโดยตรง ลูกหอยจะว่ายไปเกาะชุดอาหารเหล่านี้และเริ่มกินอาหารบนแผ่นล่ออาหารนั้น

- ในกรณีที่ขยายอาหารไดอะตอมจากธรรมชาติเพื่อให้ลูกหอย ขนาดความยาวเปลือก 2 - 3 มม. ขึ้นไป จะสูบน้ำทะเลผ่านไส้กรองขนาดตา 5 ไมครอน ในอัตรา 1 ลิตร/นาที และหยดปุ๋ยลงไปก็จะเกิดไดอะตอมธรรมชาติขึ้นภายใน 3 - 5 วัน

การเพาะพันธุ์หอยเป๋าฮื้อเป็นงานที่ละเอียดอ่อนและต้องอาศัยใจรักเป็นทุนด้วย เพราะหลังจากลูกหอยลงเกาะแผ่นอาหารแล้วต้องใช้เวลาประมาณ 1 เดือน จึงจะเห็นผล การเพาะเลี้ยงไดอะตอมให้ได้ต่อเนื่องก็เป็นหัวใจสำคัญในการที่จะทำให้งานประสบผลสำเร็จ

Read More

การกินอาหารของหอยเป๋าฮื้อ

การกินอาหารของหอยเป๋าฮื้อ

หอยเป๋าฮื้อวัยอ่อนจะกินไดอะตอมเกาะติด จำพวก Nitzchia sp. และ Navicula sp. ส่วนลูกหอยขนาดตั้งแต่ 5 มิลลิเมตรขึ้นไปสามารถกินสาหร่ายทะเลจำพวกสาหร่ายวุ้น หรือสาหร่ายทะเลชนิดต่าง ๆ ได้ดี เช่น สาหร่ายผมนาง (Gracilaria sp.) และสาหร่ายวุ้น (Acantophora และ Laurencia sp.) โดยจะออกมากินอาหารในเวลากลางคืน ส่วนกลางวันจะหลบซ่อนอยู่ตามที่หลบซ่อนต่าง ๆ และเมื่อให้สาหร่ายสดกินจะใช้เวลาเลี้ยงประมาณ 1 ปีถึง 1 ปีครึ่ง หอยจะมีขนาดความยาวเปลือก 5 - 6 ซม. ซึ่งเป็นขนาดที่ตลาดต้องการทั่วไปแต่ปัญหาในการเลี้ยงหอยโดยใช้สาหร่ายสด เช่น ในช่วงฤดูฝนที่น้ำมักจืดสาหร่ายจะไม่โต ทำให้ขาดแคลนไม่เพียงพอที่จะนำมาเป็นอาหารให้หอย ลูกหอยจะชะงักการเติบโต

กรมประมงจึงได้ทดลองผลิตอาหารแผ่นสำเร็จรูปมาใช้ ทดแทนและจากการศึกษาเบื้องต้นพบว่าลูกหอยและพ่อแม่พันธุ์หอยกินอาหารสำเร็จ รูปได้ดี ลูกหอยขนาดความยาวเปลือก 1 ซม. เมื่อให้กินอาหารสำเร็จรูปจะใช้เวลาเพียง 5 - 6 เดือนจะเติบโตถึงขนาดที่ตลาดต้องการได้ เมื่อเลี้ยงที่ความหนาแน่น 400 ตัว/ตารางเมตร และอนาคตกรมประมงจะมีการคิดค้นสูตรอาหารหลาย ๆ สูตรเพื่อที่จะลดต้นทุนในการผลิตให้ต่ำที่สุด การให้อาหารจะทำวันละ 1 ครั้ง ในเวลาประมาณ 5 - 6 โมงเย็น เนื่องจากหอยเป๋าฮื้อเป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืนดังที่กล่าวมาแล้ว อาหารที่ใช้จะมีทั้งอาหารธรรมชาติคือ สาหร่ายทะเล เช่น สาหร่ายผมนาง และอาหารสำเร็จรูป

รูปภาพ สาหร่ายผมนาง

Read More

การตรวจสอบสมบูรณ์เพศและการพัฒนาของไข่และวัยอ่อน

การตรวจสอบสมบูรณ์เพศและการพัฒนาของไข่และวัยอ่อนของหอยเป๋าฮื้อ

หอยเป๋าฮื้อเป็นสัตว์ที่มีเพศแยกจากกันและมีอัตราส่วนเพศผู้ต่อเพศเมียเท่ากับ 1:1 อวัยวะสืบพันธุ์จะพัฒนาอยู่รอบ ๆ ส่วนที่เรียกว่าต่อมสร้างน้ำย่อย อวัยวะเพศของหอยเป๋าฮื้อยื่นออกมาคล้าย ๆ เขาวัว สามารถมองเห็นได้โดยการหงายท้องหอยขึ้น และเปิดกล้ามเนื้อเท้าทางขวาตอนล่างของเปลือกออก ถ้าเป็นเพศผู้จะเห็นอวัยวะนี้เป็นสีขาว ครีม ชัดเจน ส่วนรังไข่ของเพศเมียเป็นสีเขียวเข้มซึ่งมองเห็นไม่ชัดเจนนัก เพราะจะคล้ายคลึงกับสีของอวัยวะภายใน ความสมบูรณ์เพศจากการมองด้วยตาเปล่า สามารถแยกได้เป็น 4 ระยะ ระยะที่มีความสมบูรณ์เพศมากที่สุดคือระยะสุดท้ายหรือระยะที่ 3 การจำแนกระยะขึ้นอยู่กับพื้นที่ของอวัยวะสืบพันธุ์ที่แผ่ขยายครอบคลุมส่วนที่เรียกว่า hepatopancreas ซึ่งหอยที่พร้อมจะวางไข่และปล่อยน้ำเชื้อในบ่อเลี้ยงได้ตั้งแต่ระยะที่ 2 เป็นต้นไป

ระยะ	การจำแนกระยะของอวัยวะสืบพันธุ์
0	ไม่เห็นอวัยวะสืบพันธุ์
1	เริ่มมองเห็นอวัยวะสืบพันธุ์เกิดขึ้นเล็กน้อย
2	เห็นอวัยวะสืบพันธุ์ครอบคลุม hepatopancreas ประมาณ 25%
3	เห็นอวัยวะสืบพันธุ์ครอบคลุม hepatopancreas ประมาณ 50%

ฤดูกาลวางไข่และความสมบูรณ์เพศของหอยเป๋าฮื้อชนิด Haliotis asinina จากการสังเกตการวางไข่เองตามธรรมชาติในบ่อเลี้ยง ระหว่างพ่อแม่พันธุ์ที่รวบรวมจากธรรมชาติและพ่อแม่พันธุ์ที่เลี้ยงจากลูกหอย ที่ผลิตขึ้นมาเองนั้นมีความแตกต่างกัน โดยชนิดที่รวบรวมมาจากแหล่งน้ำธรรมชาติจะมีช่วงการวางไข่สูงสุดในเดือน ตุลาคมในขณะที่ชุดที่เลี้ยงจนโตเต็มวัย ในบ่อเลี้ยงนั้นจะวางไข่ได้ตลอดทั้งปีแต่ความถี่ในการให้ไข่จะอยู่ในช่วง เดือนกันยายน - มีนาคม -4- จำนวนที่ให้ไข่ในแต่ละครั้งของแต่ละตัวจะแตกต่างกันมาก เพศเมียสามารถสืบพันธุ์ได้ตั้งแต่ความยาว 4.4 ซม. ขึ้นไป พบว่าเพศเมียที่มีขนาดประมาณ 5 - 8 ซม. ให้ไข่วันละ 200,000 - 500,000 ฟอง และถ้าขนาดเกิน 6 - 7 ซม. จะวางไข่ได้อีกช่วง 12 - 16 วันต่อมา

การพัฒนาของไข่และวัยอ่อน

1. ระยะจากไข่ที่ได้รับการผสมแล้วจนถึงระยะที่ล่องลอยอยู่กลางน้ำ (Fertilized egg to planktonic larvae) ไข่ที่ได้รับการผสมแล้วจะมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 190 ไมครอน การเกิดอวัยวะต่าง ๆ ที่ควบคุมโดยพันธุกรรม (Morphogenesis) จะเริ่มต้นเมื่อมีการแบ่งเซลล์ครั้งแรก และจะแบ่งเซลล์ต่อไปผ่านระยะ blastula, gastrula ไปจนถึงระยะ trochophore หลังจากนั้นก็จะฟักเป็นตัวอ่อนภายในเวลาประมาณ 5 ชั่วโมง ตัวอ่อนระยะ trochophore นี้จะพัฒนาไปเป็นระยะ veliger ซึ่งทั้งสองระยะนี้จะล่องลอยอยู่กลางน้ำ และผิวหน้าน้ำเท่านั้น

2. ระยะคืบคลาน (Creeping larvae) ตัวอ่อนระยะ veliger นั้น จะพัฒนาเข้าสู่ระยะคืบคลานใช้เวลาประมาณ 1 วันหลังจากไข่ได้รับการผสมแล้ว ลูกหอยจะเริ่มหาวัสดุยึดเกาะที่เหมาะสมซึ่งลูกหอยใช้เวลา 1 - 3 วันในระยะนี้ ทั้งนี้จะต้องมีอาหารติดอยู่ที่วัสดุนั้นด้วย

3. การลงเกาะของลูกหอยวัยอ่อน และการเจริญเติบโตโดยการเปลี่ยนแปลงรูปร่าง (Settlement and Metamorphosis) ตัวอ่อนระยะคืบคลานจะหาวัสดุที่เหมาะสม เมื่อพบแล้วก็จะคืบคลานไปบนวัสดุนั้นระยะหนึ่งก่อนที่จะเกาะติดแน่น เมื่อมันพบวัสดุที่เหมาะสมแล้วตัวอ่อนก็จะสลัดอวัยวะที่ช่วยในการว่ายน้ำ ทิ้งไป เริ่มคืบคลานและกินอาหารที่มีอยู่บนวัสดุนั้น แต่ถ้าวัสดุนั้นไม่เหมาะสม ตัวอ่อนก็จะล่องลอยไปเพื่อหาวัสดุใหม่ ตัวอ่อนที่หาวัสดุเกาะได้แล้วจะเริ่มสร้างเปลือกและพัฒนาไปจนกระทั่งเกิดรู หายใจรูแรกบนเปลือก ซึ่งใช้เวลาประมาณ 1 เดือน ความยาวเปลือกของลูกหอยระยะนี้ประมาณ 2 มิลลิเมตร

Read More

ชีววิทยาและลักษณะทั่วไปของหอยเป๋าฮื้อ

ชีววิทยาและลักษณะทั่วไปของหอยเป๋าฮื้อ

หอยเป๋าฮื้อ (Abalone) หรือหอยร้อยรูหรือหอยโข่งทะเล จัดเป็นหอยทะเลฝาเดียวอยู่ใน

Class Gastopoda
Order Archaeogastopoda
Family Haliotidae
Genus Haliotis

หอยเป๋าฮื้อถือเป็นผู้บริโภคระดับต้น ๆ ของห่วงโซ่อาหาร เนื่องจากมีนิสัยการกินแบบขูดขีด(grazer)สิ่งมีชีวิตตามซอกหิน อาหารของมันจะเป็นสาหร่ายทะเลที่มีอยู่ในธรรมชาติ รวมทั้งสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่อาศัยอยู่ตามพื้นผิวต่าง ๆ ในเวลากลางคืนมักจะออกเดินขูดอาหารโดยใช้อวัยวะส่วนหน้าที่เรียกว่า radula

หอยเป๋าฮื้อพบแพร่กระจายอยู่ทั่วโลกโดยขนาดจะต่างกันตามสภาพภูมิอากาศ ชนิดขนาดใหญ่จะอยู่ในเขตอบอุ่น ชนิดขนาดเล็กจะอยู่ในเขตร้อนและเขตหนาวจัด ชอบหลบแสงอยู่ใต้ซากปะการังและก้อนหินใต้น้ำ

ลักษณะเปลือกของหอยเป๋าฮื้อจะแบน เป็นรูปยาวรี ยอดเตี้ยคล้ายจานรี มีสีเขียวเข้ม น้ำตาลหรือแดงคล้ำ ตามขอบเปลือกมีช่องเล็ก ๆ (รูหายใจ) เรียงกันเป็นแถวยาวไปถึงขอบปาก ไม่มีฝาปิดเปลือก เท้าใหญ่ กล้ามเนื้อแข็งแรง

หอยเป๋าฮื้ออาศัยอยู่ในน้ำเค็มที่เป็นน้ำเค็มแท้ ๆ ไม่พบในบริเวณที่เป็นน้ำกร่อย กินพืชเป็นอาหาร ด้วยวิธีการขูดพื้นผิวที่เดินผ่านไปเรื่อย ๆ จึงมักพบอยู่ในบริเวณที่มีสาหร่ายมาก ๆ คือในน้ำที่ไม่ลึกหรือตื้นเกินไปและมีแสงสว่างส่องถึง ออกหาอาหารกินในเวลากลางคืน โดยช่วงกลางวันจะหลบอยู่ตามซอกหิน หอยเป๋าฮื้อมีหลายสี เช่น สีแดง ส้ม เขียวมะกอก โดยสีที่เกิดขึ้นส่วนหนึ่งจะขึ้นอยู่กับที่อยู่อาศัยและชนิดของอาหารที่กิน

หอยเป๋าฮื้อที่ค้นพบในโลกมีทั้งหมด 75 ชนิด ในจำนวนนี้ประมาณ 20 ชนิด มีขนาดใหญ่ มีราคาสูง และสามารถเพาะเลี้ยงในเชิงพาณิชย์ได้ ปัจจุบันประเทศที่ผลิตหอยเป๋าฮื้อได้มากคือประเทศออสเตรเลีย ญี่ปุ่นและเม็กซิโก

สำหรับประเทศไทยพบหอยเป๋าฮื้อในธรรมชาติตามกองหิน และแนวประการรับใต้น้ำ มีอยู่ 3 ชนิด คือ Haliotis asinina, H.ovina และ H.Varia หอยเป๋าฮื้อพันธุ์ไทยเหล่านี้มีขนาดค่อนข้างเล็กเมื่อเปรียบเทียบกับสาย พันธุ์ต่าง ๆ ที่มีจำหน่ายทั่วโลก

เมื่อปี พ.ศ.2532 ศูนย์พัฒนาประมงทะเลชายฝั่งตะวันออก จ.ระยอง ประสบความสำเร็จในการผลิตหอย H.asinina เป็นครั้งแรก ซึ่งหอยเป๋าฮื้อพันธุ์นี้มีความเป็นไปได้ทางการเพาะเลี้ยงเชิงพาณิชย์สูง เพราะว่ามีขนาดใหญ่ มีสัดส่วนของเนื้อที่ใช้เป็นอาหารมากกว่าอีก 2 ชนิด ในระยะเวลา 1 ปี จะมีขนาดถึง 4 เซนติเมตร พบแพร่กระจายทั้งฝั่งอ่าวไทยและอันดามัน

หอยเป๋าฮื้อ H.asinina มีขนาดประมาณ 4 - 10 เซนติเมตร หนักประมาณ 30 - 250 กรัมต่อตัว มีลักษณะใกล้เคียงกับหอยเป๋าฮื้อของประเทศเกาหลีชนิด H. diversicolor supertexta ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงในการผลิตในระดับอุตสาหกรรมส่งขายในตลาดค็อกเทล หอยเป๋าฮื้อ H.asinina อาศัยตามแนวโขดหิน ชายทะเลหรือเกาะที่มีปะการับแผ่นใต้น้ำที่ระดับความลึกตั้งแต่ 2 - 10 เมตร หอยชนิดนี้จะกินตะไคร่น้ำ (ไดอะตอมเกาะติด) หรือสาหร่ายสีแดงขนาดเล็กที่เกาะตามโขดหินใต้น้ำเป็นอาหารโดยจะออกหาอาหาร กินเวลากลางคืน การรวบรวมหอยชนิดนี้ในธรรมชาติมักทำในเวลากลางวัน ขณะที่น้ำลงต่ำสุด

ปัจจุบันยังไม่มีการเพาะเลี้ยงเชิงพาณิชย์ในประเทศไทย แต่มีการรวบรวมหอยเป๋าฮื้อชนิด H.asinina และ H. ovina จากธรรมชาติ เพื่อส่งภัตตาคารในลักษณะหอยสดที่กรุงเทพฯมาเป็นเวลานานแล้ว ปัจจุบันการบริโภคหอยแปรรูปหรือบรรจุกระป๋องของไทยนำเข้าจากต่างประเทศทั้งสิ้น

เนื่องจากหอยจากธรรมชาติมีจำนวนลดลงในขณะที่ยังมี ผู้บริโภคทั้งในและต่างประเทศ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องหลายหน่วยงานจึงได้เริ่มต้นศึกษาหอยเป๋าฮื้อชนิดนี้ อย่างจริงจังและพัฒนาเทคนิคการเพาะและอนุบาลจนสามารถควบคุมการปล่อยไข่และ น้ำเชื้อได้ ตลอดปีมีการศึกษาการสร้างแหล่งสาหร่ายบนปะการังเทียมเพื่อพัฒนาการเพาะ เลี้ยงหอยเป๋าฮื้อ

Read More